Varende wanbetaler

Met onze redactieboot ben ik onderweg naar Friesland. De boot heeft in Akersloot in de winterstalling gelegen en de voorspelling ziet er goed uit zodat ik deze week van Medemblik naar Stavoren kan varen. De eerste etappe naar Medemblik besluit ik in twee delen te doen. Beperkt door de bediening van de sluizen waar ik langs moet, meer ik na een paar uur varen in de gemeentehaven van Broek op Langedijk af om te overnachten.

Het is er rustig, dus voldoende plek om de boot af te meren. Voor het afrekenen van het liggeld en de elektriciteit kun je gebruik maken van de Aan&Uit app. Het is lang geleden dat ik van dit betalingssysteem gebruik heb gemaakt. Ik blijk nog wel een app op mijn mobiele telefoon te hebben. Appeltje...eitje zou je zeggen.

Ik probeer op mijn bestaande account in te loggen, maar strandt van de ene op de andere foutmelding. Ik kan er niet achterkomen wat ik fout doe. Inloggen op mijn bestaande account lijkt maar niet te lukken. Wanhopig na een uur ploeteren vraag ik mijn partner, die thuis is, of ze op afstand een poging wil doen om voor mij in te loggen. Ook haar lukt het niet.

Het is al later op de avond, dus ik wil de havenmeester niet lastig vallen. Na een goede bak koffie doe ik daarom een laatste poging, vraag een nieuw wachtwoord aan en zo waar ineens kan ik wel inloggen. Ik boek de ligplaats en geef aan dat ik elektriciteit wil gebruiken. Even later ontvang ik keurig online de bevestiging. Ik kan rustig gaan slapen.

De volgende ochtend vertrek ik vroeg, nadat ik mijn eerst heb afgemeld bij Aan&Uit. Binnen de korte keren ligt de afrekening in mijn mailbox en kan ik met een gerust hart de trossen losgooien.

Na circa anderhalf uur varen gaat plotseling de telefoon. ’’Ben je net de Braaksluis gepasseerd?,’’ vraagt een onbekende stem aan mij. ’’Dat klopt,’’ reageer ik verbaast. De stem wil vervolgens weten of ik vannacht in de gemeentehaven in Langedijk heb gelegen. Ik bevestig dat. ’’Dan moet je nog betalen!’, ik ben de havenmeester en je bent zo weggevaren.’’

Ik reageer dat ik keurig heb betaald en dat ik dit ook kan aantonen met de mail van Aan&uit. De havenmeester is niet overtuigd. Hij blijkt al een ’maatje’ op de route waar ik langs moet naar Medemblik te hebben gewaarschuwd om naar mij uit te kijken. 

’’Als ik niet zou hebben betaald, hoe is het dan wel mogelijk dat ik elektriciteit heb gebruikt. Dan kan alleen nadat je bent ingelogd bij Aan&uit.’’ Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn.

’’Daar heb je wel een punt,’’ reageert de havenmeester die mijn telefoonnummer heeft gekregen via een relatie bij de Centrale bedieningscentrale in Heerhugowaard waar ik heen heb gebeld voor de doorvaart van de Braaksluis. 

Hoe zat het ook alweer met de wet op de privacy, geldt zeker niet op het water.

De havenmeester is nog steeds niet overtuigd van mijn onschuld. Uit zijn administratie blijkt niet het tegendeel, dus hij besluit een vervolg onderzoek in te stellen en naar Aan&uit te bellen.

Een paar minuten later belt hij met het schaamrood op de kaken terug. Hij heeft begrepen dat ik wel heb betaald en spreekt mij vrij van wanbetaling. 

Ik accepteert zijn excuses, maar eis wel dat hij zijn ’deurwaarder’ langs de vaarroute naar Medemblik informeert. En ook zijn informant bij de centrale bedieningspost, van wie hij mijn telefoonnummer had.

Ik wil niet als varende wanbetaler te boek staan.