Iedereen is het erover eens dat het respect voor elkaar steeds minder wordt. Als je vroeger in het verkeer eens per ongeluk een stuurfoutje maakte, werd er lachend gewuifd of je werd met een smalende blik aangekeken. Tegenwoordig krijg je direct de middelvinger en/of een scheldkanonnade waar de honden geen brood van lusten. De maatschappij verhardt dus duidelijk.
Wij komen met de Meander V tijdens de zomermaanden met grote regelmaat in de haven van Volendam om voor onze vaargast nog éénmaal te genieten van een visje of een herinnering te maken in klederdracht. Het behoort allemaal tot onze mogelijkheden (zie ook www.vaarwens.nl) De havenmeesters zijn ons altijd ter wille en doen hun uiterste best om 25 meter kade vrij te houden voor ons bliksembezoekje tijdens de wensdag. Als het mooi weer is, loopt de haven vaak helemaal vol en dan is het de overredingskracht van de havenmeester, die de collega schippers ervan moet overtuigen dat het verhalen om kade leeg te maken voor het goede doel is. Vorig jaar kreeg een geweldige havenmeester zo van repliek van een schipper dat hij überhaupt durfde te vragen hem te verkassen, dat de vriendelijke diender nadien instortte en tot op heden niet meer werkzaam is…
Ook deze zomer doen we Volendam weer regelmatig aan, want we hebben een overvol vaarseizoen. Nederland zucht onder een hittegolf en velen kunnen er niet tegen, zijn geïrriteerd, licht ontvlambaar en futloos. De haven ligt rond de visafslag bomvol met prachtige grote motorjachten en de nieuwe havenmeester heeft er zijn handen vol aan om iedereen een ligplaatsje naar tevredenheid toe te wijzen. Vervolgens roep ik hem via de marifoon aan met de vraag of er we ergens voor de kade kunnen, want onze vaargast zou nog dolgraag één keertje met zijn kleinkinderen in klederdracht een herinnering maken bij Photo Volendam op de dijk. “Hij ligt op de brancard, dus als ik ergens aan de kade kan, zou dat heel fijn zijn, maar als het niet kan vaar ik door hoor. Dan gaat het gewoon over!” vraag ik de havenmeester. “Kom deze kant maar op. Ik ga mijn best voor je doen Evert!” antwoord hij hoopgevend.
Als we de havenmond binnenvaren, is het een drukte van belang. Vele grote jachten zijn los en drijven door de haven. Daarna worden ze vijf dik voor de visserskade gestapeld en er valt geen onvertogen woord. Wij meren aan de buitenzijde van de steiger voor de visafslag aan en even later rolt de brancard over de loopplank de steiger op. Dan klinkt er gepast zacht applaus vanaf het achterdek van diverse schepen en onze medewatersporters wuiven vriendelijk naar de onfortuinlijke man op het bed met wielen en eenieder krijgt kippenvel.
Dat noem ik respect. Dank daarvoor!
Evert
Evert Stel is columnist van Watersport-TV en het Watersport Magazine. Met echtgenote Inge is hij de stuwende kracht achter de STICHTING VAARWENS en eigenaar van het motorschip de Meander V.
