Watersport-TV columnist Evert Stel bereikte ruim 5 jaar geleden de pensioengerechtigde leeftijd. Op zijn vijftigste, na een fikse burn-out, besloot Evert om met ’vervroegd’ pensioen te gaan en zijn hart te volgen. Stil zitten is er niet bij. Zo is hij de drijvende kracht achter een nieuw schip voor de Stichting Vaarwens, dat hij 20 jaar geleden met zijn partner Inge startte.
Mijn roeping lag in het vak van orthopedist, maar mijn hart lag op het water. Het harde werken, de druk en de verantwoordelijkheden brachten financiële welvaart, maar eisten na jaren ploeteren hun tol. Het plezier was verdwenen.
De beslissing om het bedrijf, het huis en alles eromheen te verkopen om mijn droom — vrij zijn en varen — te verwezenlijken, was uiteindelijk niet moeilijk. Meer doen met minder lijkt misschien een zware opgave, maar doorgaan onder constante druk en hoogspanning is veel zwaarder.
Grijze haren
Het bleek de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik heb me later vaak afgevraagd waar ik vroeger de tijd vandaan haalde om ook nog te werken. Na enkele sabbaticaljaren van vrijheid en varen kreeg ik het namelijk drukker dan ooit. We zochten opnieuw zingeving, en dat resulteerde in Stichting Vaarwens. Dat deze behoefte zou uitgroeien tot de stichting in haar huidige omvang, hadden Inge en ik nooit durven dromen.
We hebben het er druk mee, maar het is een andere vorm van drukte: zonder stress en zonder de collectieve krankzinnigheid van regelgeving waaraan je als ondernemer wordt blootgesteld. Natuurlijk komen we ook binnen onze stichting situaties tegen waarvan je grijze haren krijgt, maar dat is nu niet erg meer — ze zijn al grijs.
Zorgen om zorgen
Samen met Inge een stichting runnen met bijna honderd vrijwilligers is een opgave, maar het werkt anders dan in het bedrijfsleven. Ons credo is simpel: het moet leuk zijn. De neuzen staan dezelfde kant op. Iedereen voelt het belang van ons doel: wensen vervullen van mensen die niet veel meer te wensen hebben.
De inzet van onze vrijwilligers is enorm. Hun verlangen om te geven en te pleasen brengt zoveel zingeving, dat veel als vanzelf lijkt te gaan. Natuurlijk zijn er zorgen — zorgen om te kunnen blijven zorgen. Elk jaar moet het budget weer bijeen worden gebracht om de schepen te laten varen en onze gasten hun laatste uitje kosteloos te kunnen aanbieden. Maar de ervaring leert: het komt altijd weer goed.
Anticiperen
Tegelijk moeten we blijven anticiperen op de toekomst. De stichting groeit in bekendheid en populariteit. Parallel daaraan moeten we onze vaarcapaciteit vergroten om wensen op korte termijn te kunnen blijven vervullen. Ver vooruit plannen is bij ons vaak niet mogelijk. Veel van onze gasten leven immers in hun laatste dagen.
Daarom zijn we opnieuw druk. Er wordt een tweede schip gebouwd voor de stichting. Na bijna twintig jaar vaarwensen vervullen willen we ons huidige schip — dat ook ons huis is — weer aan onszelf teruggeven.
Terug bij af
Waar we in 2007 stopten met reizen, trekken en varen om de stichting te runnen, willen we dat binnenkort weer oppakken.
Ik ben nu 72, maar voel me absoluut geen pensionado. Sterker nog: ik heb het er druk mee, want ik wil het nog één keer doen — een mooi schip bouwen.
Gelukkig hoef ik het deze keer niet alleen te doen. Inge en ik krijgen hulp van vrijwilligers en vakmensen die ons bijstaan met ontwerp, bouwbegeleiding en organisatie.
En… we zijn rijk. Schatrijk. Want, op wat PHPD’tjes na, zijn we nog steeds gezond.
Evert Stel is schipper van de Meander V. Met deze voormalige loodstender heeft hij jarenlang met zijn partner Inge voor de Stichting Vaarwens dagtochten gevaren met mensen in de laatste levensfase. Inmiddels heeft de Stichting een eigen schip en wordt de Meander V ingezet op drukke dagen. Van alle dagtochten maakt Evert aangrijpende, veelal emotionele verslagen. Daarnaast is hij auteur en heeft diverse boeken geschreven en is hij columnist bij Watersport-TV.
